Menu własne 2

 

Podnoszące się z ruin wojennych miasto, niestety w większości spowodowanych działalnością Armii Radzieckiej, stwarzało doskonałe warunki osiedlania się dla mieszkańców z terenu całej Polski (czasem także z tzw. nakazu pracy). Byli to przeważnie ludzie młodzi i pełni zapału. Trudnym zadaniem była integracja tych osób, pochodzących z różnych rejonów kraju. Trzeba było tworzyć od podstaw nowy model funkcjonowania Kościoła. Wielką rolę odegrali tu pracujący w Iławie na przestrzeni półwiecza Misjonarze Oblaci Maryi Niepokalanej: rektorzy kościoła, wikarzy i proboszczowie, przełożeni domu i ekonomowie oraz wszyscy oblaci, którzy na przestrzeni tych lat pracowali w „Czerwonym Kościele”. Umacniali oni ludzi w codziennym, trudnym życiu poprzez bezpośrednie kontakty i sprawowanie sakramentów.

Choć Oblaci mieszkali przy kościele p.w. Przemienienia Pańskiego od 1952 roku, to jednak dopiero w roku 1963 został erygowany dom zakonny. Pierwszym przełożonym nowego domu zakonnego został o. Mikołaj Hentrich OMI, a dom przyjął taką samą nazwę jak parafia. Z czasem w domu tym została urządzona kaplica. Trzeba było jednak następnych 3 lat, aby w 1966 roku decyzja ta została zatwierdzona przez Generała Zgromadzenia.

Być może, jak to zostało zanotowane w pamięci mieszkańców, Oblaci w latach 1948-1955 pełnili niejako faktycznie funkcje wikariuszy parafii p.w. Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny, gdyż analizując spis wikariuszy tejże parafii brakuje ich w tym okresie. Mogło to być spowodowane z jednej strony brakiem księży w diecezji warmińskiej w pierwszych latach po wojnie, jak również liczną obecnością Oblatów, którzy służyli mieszkańcom Iławy i okolic, a prawdopodobnie jest także, że wynikało to z trudności zatwierdzenia wikariuszy u władz państwowych.

Od roku 1958, kiedy to proboszczem parafii p.w. Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny został ks. Zygmunt Geneja, współpraca Oblatów z proboszczem układała się bardzo owocnie, o czym świadczy choćby częste zapraszanie ojców na rekolekcje czy organizacja srebrnego jubileuszu kapłaństwa o. Mieczysława Niepiekło OMI z udziałem ks. bp. Józefa Drzazgi z kazaniem o. Józefa Kozłowskiego OMI, kuzyna o. Mieczysława. Oblaci podjęli wtedy katechizację w szkołach, dlatego w 1967 roku postanowiono zbudować i urządzić odpowiednie salki katechetyczne, ale nie otrzymano pozwolenia władz. Warto jednak wspomnieć, że katechizację w szkołach rozpoczął już wcześniej z wielkim powodzeniem o. Niepiekło OMI, który zyskał uznanie młodzieży szkolnej. Oblaci także prowadzili duszpasterstwo w okolicy kościoła rektoralnego (za zezwoleniem proboszcza udzielali chrztów, ślubów i sprawowali pogrzeby), a od 1968 roku proboszcz zgodził się na odwiedziny kolędowe po domach w najbliższej okolicy "Czerwonego Kościoła" i I Komunię świętą dzieci ze szkoły podstawowej nr 3 w oblackim kościele.