Menu własne 2

 

"Oblaci, będąc bardzo blisko ludzi, wśród których pracują, zawsze pozostaną uważni na ich aspiracje i ich wartości. Niech się nie boją jasno przedstawiać wymagań Ewangelii i  niech mają odwagę otwierać nowe drogi, aby posłanie zbawienia dotarło do wszystkich ludzi. Pokorni w obliczu swych słabości, lecz ufni w moc Bożą, będą się starali doprowadzić wszystkich ludzi, a szczególnie ubogich, do pełnego poznania ich godności jako ludzi i jako dzieci Bożych" (Konstytucja 8).

 

Od samego początku istnienia Zgromadzenia Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej zastanawiano się nad tym jakimi cechami charakterystycznymi cechuje się oblacki charyzmat, co odróżnia zgromadzenie od innych zgromadzeń i naszego założyciela, który zapożyczał pewne dobre elementy z różnych duchowości, od założycieli innych zgromadzeń.

Ten namysł spowodował, że w czasie kongresu dotyczącego oblackiego charyzmatu, jaki odbył się w Rzymie w 1976 roku, jako pokłosie beatyfikacji Eugeniusza de Mazenoda, wskazano na 9 szczególnych punktów. Są nimi elementy wyszczególnione w sposób hasłowy: Chrystus, Ewangelizacja, Ubodzy, Kościół, We wspólnocie, Życie zakonne, Maryja, Kapłani oraz Najpilniejsze potrzeby.

Można także scharakteryzować charyzmat oblacki w następujący sposób, jako odpowiedź na pytanie kim są Misjonarze Oblaci Maryi Niepokalanej i jaki ideał im przyświeca w świetle zawołania z herbu oblackiego "posłał mnie Pan, abym ubogim niósł dobrą nowinę". Odpowiadają oni na wezwanie Jezusa Chrystusa, które wybrzmiewa w Kościele, jako odpowiedź na naglące potrzeby świata, zwłaszcza jego zbawienia. Nie ma zaś innej drogi, jak droga, którą przeszedł Jezus Chrystus i - używając słów św. Eugeniusza - tylu pracowników ewangelicznych.

Posłannictwem Zgromadzenie jest ukazywanie światu Chrystusa, zwłaszcza najbardziej opuszczonym, aby - znów używając słów św. Eugeniusza "sprawić, aby ludzie postępowali jak istoty rozumne, potem – jak chrześcijanie, a wreszcie dopomóc im stać się świętymi" (Przedmowa do pierwszych Konstytucji i Reguł, napisana w 1825 roku). Zatem celem jest pobudzenie wiary, której podstawowym kryterium jest rozpoznanie kim jest Jezus Chrystus na drogach codziennego życia i życia wiary, zgodnie z wymogami Ewangelii, która ze sobą niesie człowiekowi nadzieję.