Menu własne 2

 

"Oblaci, „przeznaczeni do głoszenia Ewangelii Bożej” (Rz 1, 1), idąc za Jezusem Chrystusem, porzucają wszystko. Aby być Jego współpracownikami, powinni głębiej Go poznać, z Nim się utożsamić, pozwolić Mu, aby w nich żył. Usiłując odtworzyć Go w swoim życiu, chcą być posłuszni Ojcu, nawet aż do śmierci, i z bezinteresowną miłością oddają się służbie Ludowi Bożemu. Ich apostolski zapał ma wsparcie w bezwarunkowym darze ich oblacji, w oblacji nieustannie odnawianej w odpowiedzi na wymogi posłannictwa (Konstytucja 2).

 

Choć działalność Oblatów w okolicach Iławy datuje się na rok 1945, kiedy bezpośrednio po przejściu frontu, pojawił się w Samborowie o. Mieczysław Niepiekło OMI, to jednak obecność oblacka w samej Iławie rozpoczęła się oficjalnie dopiero 28 marca 1948 roku.

"Biały Kościół" (1948-1952)

Wtedy to bowiem o. Mieczysław Niepiekło OMI rozpoczął tworzenie duszpasterstwa rzymsko-katolickiego przy tzw. "Białym Kościele", dziś parafii p.w. Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny. Kościół ten pozostawał kościołem rektoralnym, w odróżnieniu do kościoła parafialnego, znajdującego się w dzisiejszym „Czerwonym Kościele”. O. Mieczysław Niepiekło OMI skierowany został do pracy w Iławie celem odbudowania zniszczonego kościoła, zorganizowania duszpasterstwa młodzieży oraz budowy domu zakonnego przy kościele. Porozumienie pomiędzy Administratorem Apostolskim ks. dr. Teodorem Benschem a Oblatami dotyczyło pracy rekolekcyjno-misjonarskiej.

Nie oznaczało to jednak przyznania kościoła p.w. Niepokalanego Poczęcia NMP na własność. Sprawa przy którym kościele znajdować będzie się placówka oblacka miała zostać w późniejszym terminie rozstrzygnięta. O wielkim wkładzie o. Mieczysława Niepiekło OMI w dwukrotne odbudowanie kościoła (do roku 1948 i w 13 miesięcy po pożarze w 1948 roku – poświęcony w 1949) wspomina kronika "Białego Kościoła".

Wspomina ona m.in., że z narażeniem życia wynosił z płonącego kościoła Najświętszy Sakrament, a w czasie odbudowy często można było go zobaczyć na rusztowaniach, pracującego jako pomocnik murarza i cieśli. Jedna z uczennic powstałej dopiero szkoły, Alicja Czwarnóg, tak opisuje te pierwsze lata tworzenia wspólnoty wiernych: „W październiku ruszyła polska szkoła. Nie była ona duża. (...) Natomiast wraz ze szkołą powstała parafia rzymskokatolicka. Jej organizatorem był ojciec Mieczysław Niepiekło ze Zgromadzenia Księży Oblatów”. Szybko zjednał sobie parafian i zdobył wielką popularność, gdyż posiadał umiejętność współżycia z wiernymi.