Menu własne 2

 

"Patronką Zgromadzenia jest Maryja Niepokalana. Otwarta na Ducha Świętego, jako pokorna służebnica całkowicie poświęciła samą siebie osobie i dziełu Zbawiciela. W Dziewicy zatroskanej o przyjęcie Chrystusa, aby dać Go światu, dla którego jest On nadzieją, oblaci widzą wzór wiary Kościoła i własnej. Zawsze uważać Ją będą za swoją Matkę. W wielkiej zażyłości z Nią jako Matką Miłosierdzia będą przeżywali swoje bóle i radości misjonarskiego życia. Wszędzie, gdzie ich zaprowadzi posługiwanie, będą się starali szerzyć prawdziwe nabożeństwo do Dziewicy Niepokalanej, która jest zapowiedzią ostatecznego zwycięstwa Boga nad wszelkim złem" (Konstytucja 10).

 

Pomysł, by nadać zgromadzeniu to imię zrodził się w intensywnym okresie poprzedzającym zatwierdzenie papieskie zgromadzenia, kiedy św. Eugeniusz przeżywał w 1825 roku nowennę przed Niepokalanym Poczęciem NMP. Natomiast przygotowania do ogłoszenia dogmatu o Niepokalanym Poczęciu, gdzie w materiałach przygotowawczych znalazła się też wzmianka o Misjonarzach Oblatach Maryi Niepokalanej oraz samo ogłoszenie dogmatu, w którym św. Eugeniusz uczestniczył w 1854 roku, co potwierdza tablica w Bazylice św. Piotra w Rzymie, po prawej stronie Konfesji św. Piotra (patrząc od wejścia głównego), stały się niebywale wzruszającym momentem w życiu Założyciela.

Jednak ta pobożność maryjna św. Eugeniusza kształtowała się przez całe jego życie, najpierw w rodzinie, ale szczególnie w czasie wygnania w Wenecji, pod opieką Don Bartolo Zinellego, a później w Parelmo i po powrocie do Aix. Jednak na tradycję oblacką w tym względzie będzie rzutowała pobożność maryjna seminarium św. Sulpicjusza w Paryżu, w którym kształcił się św. Eugeniusz. To właśnie stamtąd do oblackich modlitw przeniknęła przy porannym rozmyślaniu "O Jezu, żyjący w Maryi, przyjdź i żyj w sługach Twoich: duchem świętości swojej, pełnią swej mocy, cnót swoich prawdą, doskonałością dróg swoich, udziałem tajemnic Twoich. Nad wszelką mocą przeciwną zapanuj Duchem Twoim ku chwale Ojca".

Ta tematyka właściwie towarzyszyła św. Eugeniuszowi przez całe życie, co widać szczególnie w powołanym do życia w Aix w 1813 roku Stowarzyszeniu Młodzieży Chrześcijańskiej pod wezwaniem Niepokalanego Poczęcia NMP. Znalazło swój wyraz także w listach św. Eugeniusza, które zaczynał inicjałami pozdrowienia: "Laudetur Jesus Christus et Maria Immaculata" (Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus i Maryja Niepokalana).